Córeczko, wolałabym żebyś była chłopcem

Tak śpiewała kiedyś Kayah. Nigdy nie chciałabym usłyszeć takich słów od swojej matki. Ani żadnych podobnych. Poczucie wartości własnej przestaje istnieć. Miłość do matki także.

W zeszłym tygodniu byłam na usg połówkowym. Od miesięcy mówiłam sobie, że mieszka we mnie chłopak. Mówiłam do niego, uspokajałam i zachęcałam do zabawy. Tak chciałam. Drugi syn. Logistycznie - idealna sytuacja. W pokoju Juniora już stoi piętrowe łóżko :) Tyle pięknych ubranek czeka schowanych, tyle chłopięcych zabawek. Zdroworozsądkowo patrząc, drugi chłopiec to dobry kierunek.

Los jednak lubi płatać niespodzianki. I oto będziemy rodzicami dziewczynki :) Jest zdrowa, ma wszystkie paluszki (policzyłam) i jest drobna, jak na dziewczynkę przystało. Powoli oswajam się z tą myślą. Powoli wybieramy imię. Jak na porządną rodzinę przystało każdy ma swoje zdanie i pewnie dyskusje będą długie.
I pewnie zdanie zmienimy ze 3 razy w tej kwestii :)

Moja córka nigdy nie usłyszy ode mnie "wolałabym". Czy przyznam się jej kiedyś, że chciałam chłopca? Pewnie tak. Nie umiem takich spraw utrzymać w tajemnicy. Rzecz w tym, że żałować nie będę, że mam córkę. Już nie żałuję. Oto otwierają się przede mną zupełnie nowe obszary, nowe problemy i wyzwania. Martwię się tylko, czy będę (wspólnie z mężem) potrafiła uchronić ją przed "różowym" i pustym spojrzeniem na życie? Czy będę umiała wychować ją w szacunku do siebie? Mam wrażenie, że wiek dojrzewania jest trudniejszy dla dziewczynek niż chłopców. Ale może się mylę?

Na szczęście będę miała kilka lat na ogarnięcie tematu, przygotowanie siebie i jej. I spisanie listy błędów, które popełnili moi rodzice, a których ja nie chcę i nie mogę popełnić. Bo wiem, jakie niosą z sobą skutki.