Matka daje ciała

Kilka dni temu zmuszona byłam zabrać Juniora na specjalistyczne badanie do super specjalistycznej kliniki kawał drogi od domu. Powody naszej wizyty nieważne, ważne jest, że od kilku dni męczą mnie wyrzuty sumienia z powodu mającej tam miejsce sytuacji.

W takich miejscach, jak wspomniana klinika, spotyka się wielu ludzi - na szczęście większości z nich nie spotka się nigdy więcej. Galeria typów przeróżna. Od dzieciaków z nadwagą, którym rodzice serwują ciastka na drugie śniadanie, przez rodziców, którzy nie potrafią/nie chcą zwrócić własnemu dziecku uwagę i milcząc zgadzają się na to, że ich dzieci biją i zabierają zabawki innym, po babcie, które wydzierają się na kilkulatki i częstują je klapsami w tyłek za "niegrzeczne" zachowanie. Bo dziewczynka zamiast warować przy nodze babci chodziła po korytarzu i zagadywała innych.

Miałam kilka godzin na przyglądanie się, analizowanie, niezawieranie żadnych znajomości i myślenie o tym, kim nigdy nie chcę się stać. Jednak pewna sytuacja mną wstrząsnęła. I bardzo żałuję, że nie odważyłam się zareagować. 3-4 letnia dziewczyna o imieniu Wanessa. Jeszcze trochę niewyraźnie mówi, ale widać, że lubi towarzystwo innych dzieci, trochę zafiksowana na punkcie swojej maskotki, od której się nie odrywa, ale przecież jest tylko dzieckiem i ma prawo. Za to z przyjemnością zaczepia ludzi, zagaduje, przyłącza się do dzieciaków, żeby tylko być z nimi. Jak dziecko. Jest z babcią, której trudno utrzymać język za zębami i opowiada zgromadzonym, że się małą opiekuje, bo jej mama pracuje za granicą, że mała jest taka niegrzeczna (!), że choruje, że blebleble. Gdybym lepiej ucha nastawiła pewnie dowiedziałabym się, gdzie mieszkają, ile babcia ma emerytury i ile razy w roku mama do domu wraca, by się z córką zobaczyć. Smutna opowieść, smutne życie dziecka, które "wychowywane" jest bez matki przez apodyktyczną i histeryczną babcię.

Ten wstęp był potrzebny. Bo oto mała Wanessa znowu odeszła od babci, by bawić się z dziećmi. Babcia, całkiem żywo, podbiegła do dziewczynki, złapała ją mocno za rękę, walnęła w dupę mówiąc, że ma być grzeczna, bo jak nie to zobaczy i że babcia wszystko ojcu powie. W sali, gdzie czekało kilkadziesiąt osób, zrobiło się na chwilę cicho. Nikt się nie odezwał, tylko większość ludzi patrzyła na babcię osłupiałym wzrokiem. Kobieta nie zauważyła jedna znaczącej ciszy. Zastanawiałam się, czy i jak powinnam zareagować. Przecież w tym kraju bić dzieci nie wolno, prawo zabrania - to raz. A dwa, jest to niewychowawcze i obnaża słabość babci, która nie rozumie swojej wnuczki i tego, że to dziecko zachowuje się zwyczajnie. Miałam nawet odpowiednie słowa w głowie. Problem w tym, że ich nie wypowiedziałam. Nie odważyłam się. Nie tylko ja milczałam. Bałam się, że babcia mnie ochrzani, że moje słowa nie spotkają się ze zrozumieniem publiczności. Bałam się reakcji ludzi.

I bardzo swojego strachu żałuję. Bo może moje słowa otworzyłyby jakąś zapomnianą klapkę w mózgu tej kobiety, może chociaż wstyd jej by się zrobiło. Może musiałaby zastanowić się przez chwilę nad sobą. Ale nie zrobiłam nic. Pozwoliłam, by dziecku działa się krzywda. Ze strachu. I już nigdy więcej tak się nie zachowam.