Matki wyrzuty sumienia

Z pracy do domu wracam późnym popołudniem, z dzieckiem pod jedną pachą, z zakupami pod drugą. Jak mam dobry dzień to obiad zrobię, zjemy go na kolację, wypiorę, pozmywam, odkurzę. Niedawno nawet na balkonie posprzątałam. Każdy dzień wypełnia praca. Przecież wieczorem trzeba zaległości w zleceniach nadrobić, napisać coś, z mężem trzy zdania zamienić. I nagle okazuje się, że dzień się skończył, że nie zostało mi wiele czasu na to wszystko, co zrobić chciałam, planowałam, musiałam. 

Pojawiają się wyrzuty sumienia. Nie z powodu niewyprasowanych t-shirtów, czy nienapisanego maila. Tylko z powodu mojego dziecka. Bo oto spędziłam z nim popołudnie w domu, niby razem, a jednak osobno. On w swoim pokoju i ja miotająca się po całym domu. "Masz, synku, napij się". "A siku nie chcesz?", "A może coś zjesz?" Ot, cała rozmowa.

Dziś spędzaliśmy rodzinne popołudnie - wszyscy w domu, co nie zdarza się często. Znowu obudziły się we mnie wyrzuty sumienia. Trzeba więc zwołać rodzinną naradę: może zagramy razem, albo na spacer pójdziemy? Pytamy Juniora, na co ma ochotę, przecież ma dziecko prawo decydować o pewnych sprawach :) A nasze, aktualnie zafascynowane pewnymi zabawkami dziecko, mówi, że nie, że on woli w domu zostać i pobawić się, bo potem mu zabraknie czasu. 

Pytam więc: "To może chociaż zagramy razem?" - "To sobie z tatą zagraj, jak masz ochotę" - usłyszałam w odpowiedzi.