Dom pełen dzieci

Tak szybko, szybciutko póki pewna osobistość śpi :)

Długa to była droga. Prawie tydzień w szpitalu, nerwy, bo skurczów jak na lekarstwo a już tyle czasu po terminie. Jakkolwiek w końcu się udało, wystarczyła kroplówka i wszystko poszło jak z płatka. W ciągu 1,5 godziny Mała była już z nami - mąż ledwo zdążył na sam poród :) Sama się tego nie spodziewałam. Wysiłek dla organizmu ogromny, ale opłaciło się. Prawie się popłakałam, kiedy moja córeczka leżała mi na brzuchu i wszeszczała w niebogłosy.

Od tygodnia jesteśmy w domu. Ogarniamy się. Uczymy i przyzwyczajamy. Walczymy z problematyczną laktacją, z brakiem snu i czasu. Mała jest naprawdę grzecznym noworodkiem, ale i tak mam w domu delikatnie mówiąc - sajgon :) Największy porządek w toalecie, tylko dlatego, że taka mała i nic się tam nie mieści ;)))

Ciągle trudno mi uwierzyć, że mam dwoje dzieci. Jedno już takie duże, drugie takie maleńkie. Kiedy z mężem patrzymy na te nasze małe szczęścia czujemy, że jesteśmy solidną rodziną. Dwoje dzieci to nie byle co, wielki powód do domu.

Junior jest wspaniały. Przeszczęśliwy przygląda się siostrze, przybiega z grzechotką kiedy ta płacze, pomaga w kąpieli, przyniesie pieluszki na zmianę albo kocyk. Dziś w nocy nawet spał z nami - mną i Małą. Uśmiech nie schodził mu z twarzy nawet przez sen. Nie widać w nim zazdrości. Jest za to bardzo wyrozumiały, cierpliwy i nie ma do mnie pretensji, że brakuje mi czasu dla niego. I codziennie, nawet po kilka razy, mówi, że kocha swoją siostrę.

Nasza domowa sytuacja sprawiła, że Junior jeszcze bardziej zbliżył się do taty. Tak miło jest patrzeć, jak dobrze się razem bawią, jak wspólnie jadą na zakupy, jak przytuleni oglądają kreskówki. A wtedy smok śpi spokojnie na moim brzuchu. To jest ulubione miejsce :)