Nie pierwsza ciąża

Kiedy byłam w pierwszej ciąży mogłam godzinami siedzieć w internecie i nad specjalistycznymi książkami i czytać o rozwoju mojego dziecka, o diecie, o tym, co wolno, co trzeba, co należy, jakie badania i kiedy, co się będzie działo kiedy urodzę i takie tam - wszystkie te hokus-pokus dla pierworódek. Które nieraz przewracają w głowie i sprawiają, że kobietom trudno się pogodzić z tym, że ich ciało nie zmienia się w sposób książkowy. Miałam wtedy wrażenie, że cały świat jest w ciąży razem ze mną, że oczekuje on pierwszego dziecka i o niczym innym nie marzy.

A właśnie, że marzy. Akurat to obserwuję. Świat marzy, chce się uwolnić i po prostu żyć. Zafiksowani na pierwszej ciąży, pierwszych ruchach, pierwszych wyprawkach zapominamy o kobietach, które ten "pierwszy raz" mają już za sobą. Ja mam. Wszystko, co obecnie przeżywam już przeżywałam. I jest podobnie, ale inaczej. Amerykę odkryłam ;) Jest inaczej.

Czym się ta ciąża różni od pierwszej? Nie mam czasu na jej przeżywanie. Naprawdę, nie mam czasu. Czekając na Juniora po pracy kładłam się na godzinkę, żeby odpocząć i odespać stresy z całego dnia. Poświęcałam dużo czasu na czytanie o ciąży i dziecku. Rozczulałam się nad bólami głowy, mdłościami, których nie miałam, czytałam opinie na temat kosmetyków na rozstępy, kąpałam się ok. 20 i zapakowana w szlafrok siedziałam przed telewizorem. Miałam humory. Narażałam męża na stresy, prosiłam o ptasie mleczko na poprawę nastroju, płakałam bez powodu i wpadłam w histerię akurat kiedy zjawiali się u nas goście.

A teraz? Tak jak kiedyś, nie mam mdłości. Tak jak kiedyś, chce mi się spać. I tak jak kiedyś, mam czasem ochotę na ptasie mleczko. Problem w tym, że nie mogę. Ani spać, ani jeść słodkości, ani leżeć wieczorami przed tv czy z książką. Nie mogę, bo zajmuję się Juniorem, bo mam dużo pracy w pracy i w domu, bo szkoda mi czasu na skupianie uwagi świata na sobie. Nie mogę, bo to nie jest moja pierwsza ciąża! Jakie to oczywiste i nieskomplikowane. Czy się liczyłam z tym, że tak właśnie będzie? Tak. Zaplanowałam to. I jeszcze zanim zaszłam w ciążę martwiłam się, co będzie jeżeli tym razem będę się czuć źle, jeżeli dopadnie mnie hormonalny dół i 20 kg nadwagi. I powiedziałam sobie - tak się nie stanie. Nie mogę tego zrobić moim chłopakom. I póki co nie zrobiłam. Ogromna jest siła charakteru :)