Dziecko o skórze nosorożca

Świat jest brutalny. Traktuje nas "z buta", życia nie ułatwia, podstawia nogi i ma wielkie wymagania. nawet wobec przedszkolaków.

Zdaję sobie sprawę z tego, że nie uchronię mojego syna przed całym złem świata. I nawet nie mam zamiaru tego robić, bo człowiek musi uodpornić się na wszelkiego rodzaju wstręty, jakie szykuje nam życie. Inaczej zginie marnie w powodzi uczuć, wyrzutów sumienia i cudzych słów. Dlatego też nie załatwiam żadnych spraw między kolegami i koleżankami w przedszkolnej grupie a Juniorem. 

Cieszy mnie bardzo, że Junior ma do nas, do mnie i męża, zaufanie i opowiada nam o bardzo wielu sprawach związanych z życiem, które toczy się niejako poza nami. Czasami dzieli się z nami sprawami szalenie poważnymi, jak jego miłość do Zosi, a czasem zachwycają go rzeczy powszednie, na przykład fakt, że kolega poczęstował go gumą do żucia :)

Bywa jednak, że poruszać musimy sprawy przykre, dotyczące chociażby złośliwych komentarzy czy przezywania się. Wszyscy wiemy, że dzieci bywają przykre i my, dorośli, bierzemy na to poprawkę. Ale inne dziecko? Nawet jeżeli samo bywa uszczypliwe, cudze słowa bierze bardzo poważnie i sprawiają mu przykrość. I to jest właśnie kwestia, o której dziś rozmyślam.

Jak nauczyć 5-latka, że nie należy się przejmować słowami innych? Jak uzbroić dziecko w skórę nosorożca, która ochroni je przed przykrościami i pozwoli zachować poczucie własnej wartości jednocześnie nie ucząc obojętności na uczucia innych? Można tłumaczyć i wyjaśniać, że opinie innych ludzi nie są szczególnie istotne, zwłaszcza jeśli nie zależy nam na tych ludziach, że najważniejsze jest co mówią i myślą o nas nasi bliscy, że przyjaciel nie ranią nas rozmyślnie, tylko chcą dla nas dobrze. Jak procent z tego, co tłumaczymy dziecku trafia do niego? Nie czarujmy się, niewielki. Im więcej mówimy, tym więcej trafia (oczywiście dzielmy to "mówienie" na części i nie przeprowadzajmy trzygodzinnych pogadanek). Ale gadanie to nie wszystko. Uświadomiła mi to niedawno pewna pani psycholog. Liczy się fakt i czas, w którym dziecko może sobie samo pewne rzeczy "przepracować" i poukładać. 

Dlatego też warto o roztrząsanych problemach czytać, albo działać "na przykładzie", czyli stawiać dziecko w hipotetycznych sytuacjach i prosić o aktywny w nich udział, by samo miało okazję rozwiązać problem i poradzić sobie. I dopiero potem mówić i tłumaczyć :) Albo i nie. Czasem trzeba dać dziecku czas, by samo doszło do pewnych wniosków.

Mój plan jest taki, że właśnie tworząc przykładowe sytuacje będziemy uczyli Juniora jak radzić sobie z przykrościami, jakich czasem doświadcza ze strony innych dzieci. I przy okazji mam nadzieję nauczy się empatii, zrozumienia dla ludzkich ułomności i umiejętnie otoczy się skórą nosorożca, przez którą przepuszczać będzie tylko to, co chce i co warte jest przepuszczenia.