Rodzicu, myśl!

Każdego dnia przeglądam internetowe strony w poszukiwaniu informacji. Ciekawość doprowadzi mnie kiedyś do rozstroju nerwowego, ale mówi się trudno. Muszę wiedzieć. Tematów, które przyprawiają mnie o ból głowy jest wiele. Są jednak dwa, z którymi trudno mi sobie poradzić. Rzecz jasna dotyczą one dzieci.

Nie sposób nie widzieć krzyczących nagłówków, które wwiercają się w nasze umysły: pijana matka, dziecko utonęło, wypadło z okna, zamknięte w samochodzie. I tym podobne. Czasem mam ochotę krzyczeć: ludzie, czy wy w ogóle myślicie? Dlaczego pozwalacie sobie na alkohol, kiedy dziecko bawi się na plaży albo w wodzie? Dlaczego zostawiacie maluchy w aucie na dłużej niż 30 sekund? Dlaczego zostawiacie otwarte okna, a pod nimi meble, na które łatwo się wspiąć nawet 2-latkowi? Takich "dlaczego" mam więcej w zanadrzu, ale nie o to chodzi, by zadawać pytania. Trzeba znaleźć odpowiedź.

Ktoś potrafi? Dorośli nie myślą? Nie widzą konsekwencji swoich działań czy liczą na szczęście? Na co liczy kobieta, która wypija kilka piw w czasie, kiedy jej dziecko bawi się w kawiarnianym ogródku? Przecież wystarczy jeden anonimowy telefon i ma na karku policję, opiekę społeczną i kuratora. W najlepszym wypadku. W najgorszym ma kalekę lub nie ma dziecka w ogóle. Na co liczy rodzic, który "zapomina" o dziecku i zostawia je w samochodzie, gdy na dworze grubo ponad 25 stopni? I w ogóle, co to za zwyczaje zostawianie dziecka w aucie? Przecież nie wiadomo kiedy w twój samochód wjedzie inny, ktoś zechce go ukraść - razem z dzieckiem, albo z przejeżdżającego auta wypadnie coś dużego i ciężkiego właśnie na twój samochód. A ciebie, rodzicu, przy dziecku nie będzie! Zdaję sobie sprawę, że wypadki się zdarzają. Coś złego przytrafić się może maluchowi nawet w obecności rodzica, jak przysłowiowy grom z jasnego nieba. Mam jednak irracjonalną świadomość, że jeśli w tym złym momencie będę przy dziecku i zachowam władzę nad swoim ciałem i świadomością, to krzywda będzie mniejsza, że będę mogła w jakimś stopniu jej zapobiec, albo zminimalizować jej skutki. W chwili, gdy dziecko jest samo nie mam żadnego wpływu na to, co się z dzieje ani na jego otoczenie.

Chce mi się wyć z rozpaczy, kiedy małym ludziom dzieje się krzywda. Z winy dorosłych. I nie myślcie, że moje dziecko nigdy nie miało żadnego wypadku. Kiedyś oblał się kawą, bo zostawiłam gorącą na stole. Miał nie dosięgnąć - sięgnął. Kiedyś spadł z rowerka. Przewrócił się na krzywym chodniku (na równym też mu się zdarza). I zjadł kupę gołębia, bo nie posprzątałam na balkonie. Suchą, ale jednak kupę. I to jest moja wina. W większości wypadków, bo jak dziecko z roweru nie spadnie, to się jeździć nie nauczy.

Są jednak granice, których przekraczać nie mogę i nie chcę, bo mam wyobraźnię, która czasem podsuwa mi koszmarne wręcz obrazy, bo kocham mojego syna i zależy mi na jego zdrowiu, życiu i przyszłości.